Parapet party

Jeśli ktoś nie wierzy że na 25 metrach kwadratowych może pomieścić się 60 osób to zaręczam, że może.Jednym słowem parapetówka w naszym domu była udana.

2cztery7- Nie traktuj mnie...

Pędzę po mieście. Od teatru do baru.Od baru na stancję.Ze stancji na uniwersytet. I tak jakoś płynie.Mówię coraz więcej, lecz często brakuje mi sił aby powiedzieć coś co powiedzieć powinienem. W potoku słów czuję często pustkę, lecz najważniejsze są niedopowiedzenia.

Cojakiśczasowy wyjazd na Pomorze w celach rodzinno-myślowo-kulinarnych udał się w pełni. Miałem nawet okazję popracować w lesie( wprawdzie po mnie nie widać ale od czasu do czasu pracuje w lesie). Więc i czasu na łonie natury zakosztowałem.
Powrót do Olsztyna, nieunikniony i po części naturalny, zaowocował w ciągu kilku godzin pożegnalną imprezą w stylu hip-hop i (miejmy nadzieję) początkiem wulgarnego sporu z pewnym utytułowanym poetą.

Myślotok

Milczę
w sekundach mikrochwil
przerywających makrosłwotoki

Kiedy połączenia nerwowe wołają o pokarm
Żywię je fast foodem informacji
Na śmietniku mojego umysłu
Mudżahedini bawią się z koniem Joli Rutowicz

Czas zmian

Coś zmienić...Szwankuje mi klawiatura-zacząłbym od niej. Może i warto by wcześniej uporządkować życie uczuciowe, zabrać się za siebie, zacząć pisać prace magisterską lub pójść do pracy. No ale na razie bardziej doskwiera mi zacinające się "o".

Wiadomość dla tych Czytelników(sic!) którzy uznają, że ostatnie moje wpisy są świadectwem depresji: jesteście w błędzie!Poprzednie wpis był podyktowany kacem, który u mnie przejawia się bólem kolan. Wiersz umieszczony wcześniej pochodzi z sierpnia.Mam nadzieje, że te dwa argumenty wystarczą na udowodnienie, że nie jest źle. No bo jak każdy wie: jest kurwa dobrze!

Rozważania 23-latka o starości

Starość.Człowiek sobie o niej nagle przypomina, kiedy zaczynają boleć kolana, kiedy orientuję się że nie należy już do grona najmłodszych w środowisku, kiedy wyjście do baru nie jest już jedyną opcją na spędzenie piątkowego wieczoru, kiedy się po prostu nie chce...:)

Apel

Kultura emo. Wiele o niej napisano, powiedziano, wiele razy ją wyśmiano. Kultura? Użyłem raczej błędnego sformułowania. Emo to subkultura, lub nawet subkulturka. Ma ona jednak niezłą moc skoro stała się monopolistą na zły humor, zwątpienie i smutek. Mam więc apel do Emo: dajcie i mi być czasem smutnym.

Wiśnie

Mam 23 lata
Rozkołysał się mój świat na dobre
Nie pierwszy nie ostatni raz
Nie pierwszy jestem nie ostatni

Gdybym był giełdą
Analitycy ogłosiliby besse

Mam w sobie emocje
Podobne do emocji bogatego chłopca
Malującego na czarno rzęsy i włosy
By samotnie usiąść w centrum handlowym
Pijanego brzuchatego czterdziestolatka
Zatapiającego żałobę po swoich szansach
W oceanie whisky
Cygańskiego dziecka żebrzącego o drobne
W wielkomiejskich fast foodach
By wszystko później oddać starszym i silniejszym

Mam w sobie emocje
Podobne
Nie tożsame

Świat jest piękny
Świat wiśni
błękitnego nieba
słońca
ożywczego letniego wiatru

Mam pokój pełen pustych butelek
Mam serce puste pełne rozterek

Spacer

Dawno nic mi tak dobrze nie zrobiło na umysł, jak spacer na który namówił mnie dziś późnym popołudniem Kruszyna. Olsztyn pachnący dymem, wypełniony gęstym powietrzem i podlewany siąpiącym deszczem ma coś z Brooklynu lat. 30 lub XIX- wiecznego Londynu. Miasto niby tętniące życiem, lecz puste, ciemne, samotne.Ludzie mijani przez ciebie na ulicy nie mają znaczenia. Jesteś tylko ty i myśli.

Pojesienniały

Przytłumionymi myślami
Wracam do ciebie
Mleczne powietrze pachnie spalenizną
Liście pożółkły tak jak kalendarze
Świat przybrał kolor twoich włosów
Jeśli życie to rzeka
To ma prawo czasem wezbrać i wylać
Pochłaniając ofiary

Czarne koty w czarną noc.

Często, kiedy wracam ulicami Olsztyna do różnych miejsc spoczynku towarzyszą mi tylko:noc, koty i zamknięte okna.
Lubię takie momenty
Zabawę z czarnym kotem o 4 nad ranem.
Wtedy nie czuję się sam. Nigdy nie chodził tak bardzo za mną cmentarz.Nigdy też nie byłem tak blisko a jednocześnie daleko szczęścia.

Jeszcze czuję się wolny...

Rzeka

Na Europy peryferiach świat mówi hip-hop, a do Olsztyna przyszła jesień.Chmurna i gburna. plany jakoś się rozmywają, ludzie płyną obok własnym nurtem, własnym rytmem.